Милост – тоа е кога човек не знае да види зло, кога на сите им простува, кога сите ги оправдува, сите ги сожалува. А пари дава секому ако може.
А монахот… тој нема пари, затоа што нема никаква сопственост. Тој дава милостина кога никого не навредува, кога на сите им простува, сите ги оправдува, сите ги жали и ги смета поголеми од себе.
Ете зошто тој не знае да се гневи и да осудува. Сета негова радост, сета негова суштина на духовниот живот е – љубов кон луѓето, љубов кон Бога.
Ние, пак, се однесуваме сосема спротивно. И тоа е доказ дека не живееме духовно.
Ако го забележуваме лошото (и го прераскажуваме), тогаш тоа е доказ дека не живееме духовно, дека не се молиме, дека не љубиме, дека во нас нема љубов.
Духовниот и милостив човек има голема потреба да дарува, да заштити, прости, оправда и ништо лошо да не гледа во ближниот.
